
Ik fotografeer landschappen vanuit de rijdende auto met diverse sluitertijden. Vooraf weet ik niet met welk beeldmateriaal ik te maken krijg. Deze methode vind ik passen bij de landschapservaring van de moderne mens, waar snelheid en beperkte tijd hun levenswijze bepalen. Het fotomateriaal vertaal ik in een keurslijf van lijnen afgeleid van de pixels van beeldschermen, maar nu pixels met vaart (lijnenspel). De huid van het doek is het resultaat van experimenteren, oplossingen ontstaan uit missers en ontdekkingen van nieuwe toepassingen van acrylverf en garen.
