Margreeth Evers is gefascineerd door taal en beelden waar ze een universele logica in herkent. Haar onderzoek komt voort uit haar verlangen naar eenheid die zich niet laat beperken door cultuur, woorden of milieu. Haar belangstelling in semiotiek en etymologie spelen zowel het streven als een ontoereikendheid van stof een grote rol.
 
De beelden van Margreeth Evers zijn materialistisch van aard. Wat ze echter weergeeft, lijkt zich van nature te onttrekken aan de vluchtigheid van de hedendaagse tijdgeest. Deze lijkt ongevoelig geworden voor duidelijke taal. Aan zowel het woord als het beeld -in welke vorm ook- hecht zij daarom een gelijke waarde.
 
Van dagelijkse "beeldvondsten" maakt ze -net zo vluchtig als de tijd- snapshots. Maar als het ware ziet en fotografeert ze lijnen, composities, kleuren en het perspectief. Hiervan zijn wat haar betreft vrij eenvoudige "notities" te maken.
 
In de foto's zijn vele zo genaamde herkenbaarheden slechts een deel van een veel bekender herkenbaarheid. Dat "zo genaamde" zet weer aan tot het experimenteren met verschillende technieken, materialen en dragers. Formules, vluchtig genoteerd in haar persoonlijk handschrift.
 
Zoals een afgewogen woordkeuze een duidelijke formulering mogelijk maakt, krijgt elk nieuw beeld de kans een eigen zinspeling te vormen. Hoewel de schilderijen plat zijn, doen de lagen in het werk anders denken. Want al het materiaal waarover die onuitspreekbare logica mag beschikken in Evers' experimenten, dient als uitnodiging om tussen de geformuleerde regels door te lezen.