Over het werk van Bart Elfrink
Landschappen van verlangen
De imaginaire landschappen van Bart Elfrink ontlenen hun bestaansrecht aan een universeel gevoel van verlangen dat de toeschouwer overvalt wanneer hij ermee geconfronteerde wordt.
Heimwee naar een niet bestaand landschap, kan dat?
Volgens Bart Elfrink wordt ieder mens geboren met het verlangen naar zo’n landschap.
Waar alles zee is, alles water, nevel en lucht.
Waar we vandaan komen.
Of wat we in ons dragen.
Waar alles licht is en het bestaan even dragelijk lijkt.
Misschien is het daarom dat deze landschappen, in al hun abstractie, zo tot de verbeelding spreken.
Oplossen in je omgeving, ermee samenvallen of erin verdwijnen.
Een gedicht van Hans Andreus
In een landschap
hier wordt de oude wildernis
jong omdat
kinderen en bloemen
hier kunnen spelen,
omdat een opening,dat is de zon,
hier uitzicht geeft op
licht zoals ook
in de nerven van de bladeren trilt
Zoals mensen het landschap vormen, worden ze er ook door gevormd.
Daarmee komen we op de portretten, door Bart Elfrink op dezelfde organische manier benaderd. Portret wordt landschap, landschap wordt portret. Een kop, karakteristiek door de invloed van wind, zee, zon en landschap.
De portretten van de Griekse buren kunnen volgens Bart Elfrink alleen daar ontstaan zijn, gevormd door het landschap waar ze vandaan komen.
Zoals een kiezelsteen, die zijn vorm alleen krijgt door eindeloze beweging.
Of een boom, knoestig en oud, tegen een schrale helling.
Het is niet de keurig aangeharkte natuur in Nederland die aanzet tot het maken van zijn werk, dat zijn vooral de mensen en het landschap van Epirus,
West- Griekenland, waar Bart Elfrink sinds een aantal jaren een thuis heeft gevonden.